دریاچه ارومیه بزرگ ترین دریاچه داخلی ایران است که فقط و فقط متعلق به این کشور است بدون هر شریک خارجی. البته مدتی است من به این نتیجه رسیده ام که آن چه از طبیعت و تاریخ و فرهنگ فقط متعلق به خودمان باشد لاجرم و بدون هر نوع رحم و شفقتی نابود می شود که اگر ما تنها مدعی مولوی بودیم او به هیچ وجه در جهان معروف نمی شد و دنیا از شاعر و عارفی بزرگ سخن نمی گفت که اهل کشور ترکیه است ولی معلوم نیست چرا فارسی حرف می زند و فارسی شعر می گفته اصلا شاید او اصلا ترکی بلد نبوده باشد.

تخت جمشید را ببینید رها شده است در زیر آفتاب خدا انگار که خس و خاشاکی باشد در بیابان که ادعایمان بسیار است و محتوایمان هیچ. و آن ها که رفته اند شرح فراوان می دهند از مراقبت فراوان از قطعات دزدیده شده از این اثر بی نظیر تاریخی در موزه های دنیا.

وضعیت دریاچه ارومیه نیز بهتر از آن چه بیان شد نیست. با افتخار پلی از رویش رد کرده اند که کاش نمی کردند حتی اگر که راهمان دور می شد. ساحل کنار پل نه به نمک زار بلکه به گنده زاری می ماند دلگیر و غمزده و نکرده اند لااقل در جهت کسب پول مسافران دریاچه ندیده مشتاقی مثل من فضایی ایجاد کنند و قدمی بردارند و کاری انجام دهند.

دریاچه ارومیه به صورت ترسناکی عقب نشسته است و از هر نقطه آن می توانی سوی دیگرش را ببینی و تازه آن وقت است که در میابی اینجا به آن بزرگی که در نقشه ها نشانمان داده اند نیست. 

ادامه دارد