ما ایرانی ها مردمی هستیم رسمن پر ادعا و بی محتوا. من زیاد در زندگیم، خارجی ندیده ام ولی همان قدر که دیده ام این را فهمیده ام که از این نظر تا حدی با ما فرق دارند.

ماها معمولن ادای زندگی کردن را در می آوریم اصلن ۹۰درصد زندگیمان ادا است. مثلن با یک دختر یا پسری که دوستش داریم دوست می شویم و از روز اول با خودمان شرط می گذاریم که با این یکی ازدواج نمی کنم بعد کلی زجر می کشیم تا از طرف جدا شویم و تا آخر عمر از غم دوریش آه بکشیم. بعدتر دست مادرمان را می گیریم می رویم خواستگاری دختری که نمی شناسیم یا پسری را که عمه پسر خاله مان معرفی کرده می پذیریم و به زور خودمان را مجبور می کنیم با طرف ازدواج کنیم و هی هم شعار می دهیم ازدواج سنتی بهتر است. هیچ وقت هم برایش دلیلی نداریم.

می دانیم زنمان قبلن شونصد تا دوست پسر داشته اما دلمان نمی خواهد بدانیم.

می دانیم شوهرمان به ما خیانت می کند ولی دوست داریم چشممان را ببندیم.

درباره پدر مادرهایمان که وضع بدتر است و اصلا مسخره است و حماقت بار

طرف تا دیروز دخترش ول بوده و با هر کس و ناکس و از آغوش این پسر به بغل آن یکی می رفته و او خودش را به نفهمی می زده. حالا که یک پسری خر شده و خدا توی سرش کوبیده و به خواستگاری دخترک آمده است ناز و عشوه می کند خودش را لوس می کند و شرط می گذارد و ادا می آورد.

دخترک تا دیروز که مجرد بوده باید روسری سرش می کرده امروز که دیگر شوهر دارد. آزاد است لخت باشد و مربوط به کسی نیست.

آن خانم تا دیروز با وضع آن چنانی بیرون می رفته امروز جلوی عروس و دامادش مقابل تلویزیون هم که می نشیند حجاب کامل دارد.

مردک خودش معتاد است ولی اگر دست پسرش سیگار ببیند بچه را چپ و راست می کند و ادعایش هم می شود پدر خوبی است.

مرد نفهم یک عمر به خانواده اش خیانت کرده و اصلن نمی دانسته بچه اش کلاس چندم است آن وقت روز فارغ اتحصیلی جلوی مردم گریه می کند و ادعای احساساتی بودن.

و.........

از این موارد فراوان است که خودم به چشم دیده ام و دیگران نیز به هکذا

کلن ما داریم مردم بیماری می شویم همه مان پر از انواع عقده هستیم و بدترین ظلم را به عزیزانمان می کنیم. نهایت آرزویمان محدودیت کامل اطرافیان است و آزادی مطلق خودمان

جز خودمان چیز دیگری نمی بینیم و جز فداکاری برای دیگران چیز دیگری را جلوه نمی دهیم.

ما خیلی باحال هستیم  تکیم از حماقت بشری. یک جورایی همه مان هنرپیشه ایم فقط دلمان نمی خواهد کسی بداند.